Op zijn vijftiende kwam hij via zijn broer bij de reddingsbrigade terecht. Wat begon met patrouilleren langs de waterlijn, groeide al snel uit tot meer verantwoordelijkheid. Hij haalde zijn rijbewijs, leerde varen en draaide lange zomers mee op het strand. Die zomers waren intens: soms werkte hij wel honderd dagen achter elkaar buiten. Hij werkte samen met zo’n 25 collega’s verdeeld over twee posten en sliep regelmatig op de reddingspost. ’s Ochtends ontbeten ze samen buiten, overdag waren ze druk met hun werk en ’s avonds werd er gebarbecued. Het was een hechte groep en het leven speelde zich volledig buiten af.

Dat betekende ook continue blootstelling aan de zon. Charrel heeft een lichte huid en verbrandt snel. Hoewel hij van huis uit had meegekregen dat insmeren belangrijk is, schoot dat er in de praktijk vaak bij in. Zeker op drukke dagen. En als hij verbrand was, was dat voor Charrel niet meer dan een tijdelijk ongemak. Even koud douchen, een paar dagen uit de zon en dan kon hij weer door.

Een plekje op zijn knie

Tot hij op zijn negentiende een plekje op zijn knie ontdekte. Zijn moeder drong aan om het te laten controleren, maar door omstandigheden kwam hij bij een vervangende huisarts terecht. Die stelde hem gerust: waarschijnlijk een wratje. De winter volgde en pas een jaar later, toen de korte broek weer uit de kast kwam, liet Charrel er opnieuw naar kijken door zijn eigen huisarts. Dit keer volgde een doorverwijzing naar de dermatoloog, die het plekje wegsneed. Het liet een groot litteken achter, maar de echte schrik kwam later: melanoom! Charrel bleef met veel vragen zitten, maar was ook positief gestemd. De randen van het weggesneden plekje bleken schoon te zijn.

Voor Charrel leek het daarmee afgerond. Maar vanwege zijn jonge leeftijd stuurde zijn huisarts hem toch maar door naar het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis. Daar volgden onderzoeken en scans en werd een lymfeklier verwijderd om te onderzoeken of de ziekte zich had verspreid. Hierin werd een uitzaaiing gevonden. Op dat moment was Charrel twintig jaar oud. Zijn leven veranderde toen ingrijpend.

En dan ineens heb je huidkanker…

Charrel belandde in een zwaar traject waarbij uiteindelijk met een grote ingreep al het mogelijk aangetaste weefsel werd verwijderd. Hij moest daardoor stoppen met zijn werk, sport en zijn studie Management, Economie en Recht en doorliep een herstelperiode van zes maanden. De gevolgen van de ingreep zijn blijvend. Charrel leeft met chronisch lymfoedeem, waardoor zijn been sneller opzwelt. 

Maar de impact is niet alleen fysiek. Charrel werd op jonge leeftijd geconfronteerd met zijn kwetsbaarheid en zijn vertrouwen in de toekomst kreeg een flinke klap. Zijn leven stond stil en hij was erg onzeker over zijn toekomstbeeld. In die tijd waren de behandelopties beperkt; er was nog geen sprake van de huidige vormen van immunotherapie. De behandeling bestond voornamelijk uit opereren en vervolgens afwachten. De angst voor uitzaaiingen speelt een grote rol voor Charrel. Zeker als het gaat om vitale organen zoals de hersenen.

Geniet, maar verbrand niet

Inmiddels is Charrel 38 en kijkt hij anders naar het leven. Hij is zich bewuster van risico’s en staat positiever in het leven, met meer aandacht voor de kleine dingen. Tegelijkertijd zijn de gevolgen van toen nog dagelijks voelbaar. Lang staan zorgt voor klachten en zijn been raakt sneller vermoeid. Omdat die klachten niet altijd zichtbaar zijn, merkt hij dat mensen hem niet altijd begrijpen.

Als vader is zijn blik op buiten zijn en de zon veranderd. Hij wil dat zijn kinderen net zo kunnen genieten van het buitenleven als hij vroeger deed, maar wel met het besef van de risico’s. Juist daarom deelt hij zijn verhaal. Wat voor hem ooit onschuldig leek – een keer verbranden en weer doorgaan – bleek uiteindelijk grote gevolgen te hebben.

Zijn boodschap is dan ook helder: geniet, maar verbrand niet. Want iedere verbranding vergroot de kans op huidkanker.